Foto 1: Twan Castelijns tweede van rechts met enkele ploeggenoten bij de Giro presentatie 2016 in Apeldoorn

Foto 2: Twan Castelijns vlak na de start van een Italiaanse etappe in de eerste Giroweek

Foto 3: Twan Castelijns op kop van het peloton met Steven Kruijswijk in de roze leiderstrui

Foto 4: Twan Castelijns (links) met ploegmaat Jos van Emden

 

2017 Twan Castelijns kijkt terug op de Giro 2016

 

Vrijdag 5 mei begint de Giro d’Italia 2017 op Sardinië. In het team LottoNL-Jumbo maakt Twan Castelijns voor de tweede keer zijn opwachting in die grote etappekoers. Hier een terugblik op zijn debuut in de Giro 2016. Voor Castelijns ging vorig jaar in Apeldoorn een droom in vervulling. “Een jaar eerder zou ik nog gedacht hebben hooguit als toeschouwer bij de Ronde van Italië te staan. Nu rijd ik zelf mee in een peloton van zowat tweehonderd profcoureurs. En dan nog wel in ons eigen Nederland. Wat was het gaaf zeg, die eerste dagen van de Giro.” Vooral op de openingsdag in Apeldoorn was het genieten voor de coureur uit Hapert. "Tijdens het inrijden was het al ontzettend mooi om van alle kanten aangemoedigd te worden. Dit bleek slechts een opwarmertje voor de ‘echte’ rit. Voor mijn gevoel werden de aanmoedigingen nog eens vertienvoudigd. Vooraf was ik erg nerveus en wist ik niet wat ik kon verwachten. Als je dan eenmaal onderweg bent zit je

toch in je eigen tunneltje en hoor je vooral de zee van geluid langs de kant: echt super gaaf om zoveel aangemoedigd te worden!" Lang stond hij op een eervolle plaats in de proloog. Renners van naam en faam liet hij in de korte tijdrit van bijna tien kilometer achter zich. Pas toen de grote kanonnen in de slotfase van de middag van start gingen, moest hij een aantal plaatsen in het klassement toegeven. Maar een plek bij de beste vijftig van de proloog mocht er zijn. “Je benen ontploffen en je voelt je hartslag in je keel. Maar de aanmoedigingen van het publiek en het roepen van je naam drijven je naar ongekende krachten.” Op zaterdag in de etappe van Arnhem naar Nijmegen door de Betuwe eindigde Castelijns in het grote peloton. Een dag later in omgekeerde

richting door de Achterhoek en over de Posbank op de Veluwe kreeg hij het evenals een hele groep anderen door het bijzonder hoge tempo in de finale even moeilijk. Op zowel zaterdag als zondag werd de vroege vlucht op tijd terug gepakt voor de aangekondigde massasprint. "Bij het

ingaan van de laatste ronde (ca 8 km voor de finish) moest ik van voren zitten om Moreno Hofland (onze sprinter) en Steven Kruijswijk (onze klassementsman) in goede positie te brengen voor de hectische finale. Dit verliep goed: Moreno sprintte naar een 4e plaats en Steven verloor geen secondes. Op zondag eenzelfde soort plan, maar helaas heb ik hieraan niet bij kunnen dragen. Ik had niet mijn beste dag van het jaar en toen ik op 15 km voor het einde nog lek reed heb ik niets meer kunnen betekenen voor de ploeg. Moreno sprintte naar plaats 7 en Steven zat ook weer attent van voren. Wat heb ik genoten met al die duizenden mensen aan de kant. Wat is het mooi dat het wielrennen zó leeft in Nederland! Vooraf hadden ze me in de ploeg gezegd dat ik moest proberen te genieten. Nou dat heb ik gedaan.” Het begin van de Giro in Nederland was voor hem en de bijna tweehonderd andere renners een feest. Gedragen op het applaus en de aanmoedigingen van het publiek - 750.000 toeschouwers volgens schattingen - reed de wielerkaravaan drie dagen achtereen door Gelderland.

 

Na de verplaatsing naar Zuid-Italië op maandag vervolgde hij zijn avontuur met de LottoNL-Jumbo formatie. Zijn verwachtingen na het Nederlandse weekend in het verdere verloop van de Giro? “Hopelijk kan ik onze sprinter Moreno Hofland en onze kopman Steven Kruijswijk goed bijstaan.” Aan die verwachtingen voldeed de man uit Hapert. Na een vermoeiende reisdag naar Zuid-Italië stond op dinsdag de allereerste koers ooit op Italiaanse bodem voor Twan Castelijns op het programma. "Het vuurwerk werd voor de finale bewaard. Voor ons als ploeg was het vooral zaak om Steven uit de problemen te houden. Die reed erg sterk en zou op een mooie 3e plaats finishen. Voor mijzelf ging op 15 kilometer van de streep het lichtje langzaam uit en ben ik in een groepje naar de finish gereden. Een etappe zonder grote beklimmingen, maar in de laatste 75

kilometer toch nog ruim 1500 hoogtemeters."

In de etappes die volgden werd Moreno Hofland, de kamergenoot van Twan, in de 233 kilometer lange rit op woensdag naar de 5e plaats in de daguitslag geloodst. Vooral de donderdagrit met finish bergop werd een zware kluif. "Voor de slotklim was het zaak om Steven voorin af te zetten en om vervolgens een mooi groepje op te zoeken om naar de finish te bollen. Dit lukte goed en ik kon

mijn kopbeurt naar behoren uitvoeren." In een groepje gelijkgezinden finishte Castelijns op een kwartier van winnaar Ulissi. "De verwachte massasprint een dag later betekende werk voor mij en dat schuw ik natuurlijk niet!" Enrico Battaglin, de Italiaan in de LottoNL-Jumbo ploeg, sprintte naar een vijfde plaats voordat Toscane in zicht kwam. "Voor het weer hadden we niet perse naar Italië hoeven gaan: dat was in Nederland toch stukken beter… Voor mij echter geen straf, aangezien ik het liever wat kouder heb dan dat drukkende weer. De benen beginnen beter aan te voelen en dat is toch ook wel een beetje fijn met alles wat nog komen gaat!"

 

Genieten van het roze van ploegmaat Steven Kruijswijk

 

Na ruim twee weken leefde de LottoNL-Jumbo ploeg op een roze wolk. Twan Castelijns genoot met zijn teamgenoten van het voortreffelijke presteren van Steven Kruijswijk. Na winst van ploeggenoot Primoz Roglic in de lange individuele tijdrit op de tweede zondag van de Giro was het zaak kopman Steven Kruijswijk dagelijks goed voorin af te zetten in de finale van de etappes. Dat lukte aardig op de dagen na de eerste rustdag. Voor de neo-prof uit Hapert was het vervolgens telkens zorgen op tijd binnen te komen. Ook daarin slaagde hij goed. "Vanaf etappe 13 zou de Giro pas écht gaan beginnen… Klimmen, klimmen en nog eens klimmen. De ene klim iets steiler dan de

andere met het klassement van Steven als hoofddoel, maar ook de tijdslimiet halen is erg belangrijk deze dagen." Tijdens etappe 13 ontplofte het gehele peloton op de eerste klim van de dag. "Ikzelf overleefde de schifting niet, maar kon op de tweede klim van de dag terugkomen in het

peloton. Vervolgens overleven tot de laatste klim, proberen nog iets voor Steven te betekenen en vervolgens op tijd binnen komen. Steven was wederom ontzettend sterk en kwam weer tussen de favorieten binnen." Daarna volgde de koninginnenetappe. Een rit van 210 kilometer met 5500 hoogtemeters op de planning. "Wie verzint nu zoiets?!? De eerste 95 kilometer van de dag zou

ons naar een hoogte van ruim 2100 meter brengen, waarna we vervolgens continue bleven klimmen en dalen. Het grote voordeel van veel klimmen is dat je ook veel mag dalen… Helaas waren de ‘rustmomenten’ behoorlijk schaars in deze etappe." Na ruim een uur kon Castelijns mee glippen met een grote kopgroep van 35 man. Hier werd flink door gereden en moest hij constateren dat het tempo toch net iets te hoog lag op de 2e klim van de dag. De kopgroep werd uit elkaar gereden en hij werd net na de vierde klim van de dag terug gepakt door (wat overbleef van) het peloton. "Nog even proberen te overleven tot de voet van de op een na laatste klim, echt een rotzak! Tien kilometer klimmen met bijna 10 procent is geen pretje kan ik je zeggen. Steven was echter helemaal in zijn element en kon zelfs op de slotklim wegrijden bij de overige favorieten!

Een tweede plaats in de etappe en de roze trui zouden zijn deel worden!!! Echt een geweldige prestatie!" De klimtijdrit volgde met Kruijswijk in de leiderstrui. "Dat was dus voor ons vooral een

kwestie van krachten sparen. We gaan in de slotweek een ontzettend zware, maar ook heel erg mooie week tegemoet! Met ons ploegje gaan we er alles aan doen om Steven bij te staan!! Die bevestigde zijn topniveau door ook nog even 2e te worden in de klimtijdrit en zo nog eens wat extra voorsprong te nemen op zijn concurrenten." Na een welkome tweede rustdag zag Twan Castelijns de laatste Giroweek met vertrouwen tegemoet. "Het gaat nog steeds goed in Italië, de benen voelen nog altijd goed en de roze trui binnen de ploeg geeft natuurlijk vleugels!"

 

Gedemoraliseerd na val maar vol respect voor Steven Kruijswijk

 

Het zag er allemaal zo goed uit voor de LottoNL-Jumbo ploeg. Steven Kruijswijk stevig in het roze met drie minuten voorsprong op zijn naaste tegenstrever Esteban Chaves uit Columbia. Na achttien dagen leek er geen vuiltje aan de lucht voor de gele Nederlandse brigade. Alles leek er op dat Kruijswijk met de eindzege aan de haal kon gaan. In de Dolomieten bergritten stond de coureur uit Nuenen zijn mannetje tegen gevestigde namen als Vincenzo Nibali en Alejandro Valverde met driemaal achtereen een tweede eindpositie in de etappes. Ook op weg naar de Alpen was alles nog rozengeur. Een groep ongevaarlijke klanten voor het eindklassement mocht zijn gang gaan. De LottoNL-Jumbo ploeg hield de koers volledig in handen. Bram Tankink, Jos van Emden, Maarten Tjallingii en Twan Castelijns bepaalden het tempo op kop van het peloton als een vluchtgroep teveel voorsprong dreigde te gaan nemen.

Twan Castelijns wist niet wat hem overkwam. Een jaar eerder nog in de Nederlandse Topcompetitie als eindwinnaar gehuldigd, maar nog maar amper ooit een hoge berg gezien. En nu in de Giro! "Je verwacht niet zo snel al een grote ronde te gaan rijden. Dan mag je in je debuutjaar tussen de profs mee naar Italië! En daar mag je meewerken om Steven in het roze te houden. Zo'n situatie is natuurlijk helemaal geweldig. Wat zou het mooi zijn als we hem met de roze trui naar de finish in Turijn kunnen brengen," was zijn commentaar vier dagen voor het einde. Zelf had hij

zijn inspanningen tijdens de langste etappe (236 km) om het tempo hoog te houden moeten bekopen met een staartplaats in de finale. Maar wat hinderde dat? Leider Kruijswijk legde in die finale van de donderdagrit op een steile klim iedereen zijn wil op. In de vrijdagetappe over het dak van de Giro, de 2700 meter hoge Col d'Agnello, reed de Nuenenaar als een heerser met zijn naaste rivalen tussen de eeuwige sneeuw omhoog. Hij bereikt met concurrenten Chaves en

Nibali de top. Valverde heeft dan al een minuut moeten toegeven. De lange afdaling wordt ingezet. Nog maar nauwelijks op weg naar beneden voltrekt zich het drama Kruijswijk. Hij verkijkt zich op een flauwe bocht, knalt tegen een metershoge sneeuwmuur, vliegt over het stuur van zijn fiets en valt hard op de rand van het asfalt. De roze droom spat uiteen. De achtervolging in zijn eentje, later met een groepje dat hem zelf al het vuile werk op laat knappen heeft geen baat meer. Uiteraard de ploegmakkers die avond in mineur. Maar wat een veerkracht toont de rossige kopman vervolgens. Ondanks stevige blessures aan ribbenkast en linkervoet en een slapeloze nacht toch aan de start van de bergrit met drie stevige cols op zaterdag. Dat levert veel respect op bij zijn ploeggenoten. Ondanks dat het zaterdag niet is gelukt om de podiumplaats te behouden, mag de ploeg toch tevreden terug kijken op de prachtige prestaties in de Giro.

 

Tevreden gevoel

 

Steven Kruijswijk is er, helaas voor wielerminnend Nederland, niet in geslaagd zijn roze Giro leiderstrui naar Turijn te brengen. Niettemin blijft zijn vierde eindpositie een knappe prestatie van de Nuenenaar, daarbij gesteund door zijn teamgenoten van LottoNL-Jumbo. Twan Castelijns, de debutant in de Nederlandse ploeg, was vorig jaar nog amateur en werd nu in Italië voor de leeuwen gegooid. Hij was een van de tempomakers als het er op aan kwam het roze van Kruijswijk zes dagen lang te verdedigen. Helaas werd de kopman van LottoNL-Jumbo door een onbenullige val voor de eindzege uitgeschakeld. Het nam niet weg dat Castelijns aan de eindstreep in Turijn van oor tot oor kon glunderen. “Ik ben blij dat ik de wedstrijd heb uitgereden. Het was wel héél erg afzien. Drie weken koersen hakt er echt in. Iedere dag kwam ik goed binnen en ben nooit echt in de problemen geweest,” liet hij in Turijn weten. “Ja, nu ben ik echt wielrenner. En nadat Steven zich na zijn val zo goed herpakte, kunnen we de ronde alsnog met een goed gevoel afsluiten.”

 

Nu staat Castelijns met acht ploegmakkers aan de vooravond van zijn tweede Giro d’Italia. Steven Kruijswijk gaat een nieuwe poging doen om de roze leiderstrui te bemachtigen, daarbij geholpen door de Italiaan Enrico Battaglin, de Belgen Victor Campenaerts en Jurgen van den Broeck en onze landgenoten Twan Castelijns, Stef Clement, Jos van Emden, Martijn Keizer en Bram Tankink.