1987 Valkenswaard koesterde weer de Tourhelden

 

(Tekst Piet Gijsbers, Foto Theo van Sambeek)

 

“Daar krijgen we Gerrit Solleveld, de man uit De Lier in het Westland, waar het leven zo goed is.” De stem van microfonist Jan Peeters

galmt door de straten van Valkenswaard. Vanaf een speciaal voor deze gelegenheid in elkaar getimmerd verrijdbaar startpodium vertrekken de renners één voor één in een korte tijdrit over het Stella Artois tijdritparcours. De handen van de toeschouwers roffelen op de reclameborden als de speaker, door de

knieën gezakt en met gebogen rug, de aankomst van Hans Daams verslaat. De

plaatselijke coureur is erop gebrand als een van de eerst gestarte renners een goede tijd op de klokken te brengen. “Jawel hoor, hij had het beloofd onder de twee minuten te blijven. Hij kent niet voor niets de weg hier zo goed. Wie duikt nog onder die tijd van één minuut en ruim 58 seconden?” De sfeer stijgt zienderogen en de spanning niet minder. Het gezellige avondje in het

uitgaanscentrum van Valkenswaard is goed op gang gekomen.

 

De Stichting Wielerevenementen heeft het programma laten openen met een criterium voor dames. Met natuurlijk als blikvangers onze nationale kampioene Mieke Havik en haar collega-Touretappe-winnares Monique Knol in het vijftigkoppige deelneemstersveld. Thea van Rijnsover, een stevig uit de kluiten gewassen Utrechtse, trekt aan het eind van de 50 kilometer koers de hoogste eer naar

zich toe. “Ik wou op dit rondje eens echt mijn conditie testen met het oog op het komende WK en ben daarom even alleen weggereden,” vertelt ze doodnuchter bij de huldiging van de beste drie.

Dan wordt het stilaan tijd voor de grote kanonnen, de mannen uit de Tour. Want daarvoor is het publiek vooral gekomen. Een twaalftal geselecteerde giganten bijt het spits af in een korte proloog. Een voltreffer, die tijdrit. Na Solleveld en Daams komt onder meer Herman Frison, een zuiderbuur die een Touretappe won, op het startpodium. “Concentratie, dames en heren, Herman weet

dat er frankskes liggen te wachten.” Adrie van der Poel wordt aangekondigd als de man in vorm. Hij legt de 1500 meter af in 1.57.30 minuut. En dan gaat onder luid gejuich en handengeroffel Joop Zoetemelk van start. Minstens evenveel kabaal staat Guido Bontempi te wachten. Niemand slaagt er nog in de tijd van nationaal kampioen Van der Poel te verbeteren. Erik Breukink niet, Laurent Fignon zelfs niet en ook niet de laat gearriveerde Bert Oosterbosch.

 

Krat bier

 

Adrie van der Poel wordt dus als eerste prof uitgebreid gehuldigd. Op de opmerking van de speaker dat rondemiss Saskia Fooy er goed uitziet, antwoordt hij heel gevat: “Net als ik.” Als beloning krijgt hij een Gouden Leeuw Rijwiel en als extraatje een krat Stella Artois. Met fiets en krat bier achterop rijdt de winnaar onder grote hilariteit van het publiek een rondje langs de tribunes. De

reclameshow volgt. Een rustpunt in het programma voor de kijkers, allerminst echter voor de speaker die de rijdende koop- en handelswaar aanprijst. Na drie ronden over het parcours maakt de reclamestoet de weg vrij voor de beste Europese wielerprofs. De ritwinnaars in de Tour, dat zijn er maar liefst acht, worden gehuldigd. En uiteraard Joop Zoetemelk ook. Hij komt voor de laatste

keer in Valkenswaard aan de start. Gezeten naast groene trui winnaar Jean-Paul van Poppel en Adrie van der Poel in het rood-wit-blauwe kampioenstricot wordt hij in een Mercedes met open dak rondgereden. Jonge belofte Erik Breukink gooit zijn bloementuil in het publiek bij het begin van de ereronde met Guido Bontempi, Nico Verhoeven, Laurent Fignon, Christophe Lavainne en Herman Frison.

 

Katapult

 

Ietwat verlaat begint dan rond de klok van 20.45 uur het Stella Artois criterium. Het publiek komt in beweging. De horeca etablissementen langs het parcours hebben niet over klandizie te klagen. Evenmin als de programmabladverkopers die sneller dan ooit door hun voorraad heen zijn. Door de luidsprekers komt een stroom van reclameboodschappen. En daar tussendoor klinkt haast onophoudelijk: “Pinda’s, popcorrèn!” De renners zijn in de slag voor de punten van de leidersprijs.

Van Poppel blijkt zijn zinnen te hebben gezet op de Gazelle racefiets van rijwielhuis Wim Kemps. De microfonist: “Sjonge jonge, alweer die Van Poppel die een punt pakt, ’t lijkt wel een katapult!” Met Breukink, Van der Poel en de Belg Ronnie Vlassaks rijdt hij enkele ronden voorop. Later doet Hans Daams een poging in het gezelschap van Verhoeven, Lavainne en Teun van Vliet. De

Valkenswaardse PDM-coureur pakt nog net een premie van 150 gulden voordat het peloton nadert. Bert Oosterbosch valt aan, houdt het vijf ronden vol. Weer Van Poppel en Lavainne, nu met Peter Stevenhaagen, Henk Lubberding en Adri van Houwelingen en weer gegrepen door de rest. De halzen van het publiek rekken als de voorrijwagen nadert. Spanning alom wie in de laatste twintig ronden nog zal ontsnappen. Groot applaus als Joop Zoetemelk tweemaal op rij een uitval doet. Elf leiders beslissen de wedstrijd. Fignon probeert het. Dan Zoetemelk en Breukink. Tenslotte weten Van der Poel en Fignon met een poging in de voorlaatste ronde de rest voor te blijven. En weer trekt Van der Poel aan het langste eind. Van Poppel wint in zijn snelle stijl de sprint voor de derde plaats.

 

Het publiek begeeft zich naar het podium waarop Vanessa haar hits ten gehore brengt. In black en white, voor velen te goed ingepakt. Het is ook nog geen echte zomeravond. De cafés en terrassen stromen nog voller. De finishentourage wordt door de mensen van Tour- en Wielerclub De Kempen weer veilig opgeborgen voor een volgende gelegenheid.  

In de Ronde van de Amerika's laat Hans Daams zich in 1989 als klassementsleider

huldigen

 

1987 Valkenswaard/Achel

Wielerprof Hans Daams ziet de toekomst zonnig in

 

Het is eind januari 1987. Hans Daams, de enige beroepsrenner in het Kempenpers gebied, is na een kortstondig uitstapje naar het West-Brabantse land teruggekeerd naar de omgeving van zijn geboorteplaats Valkenswaard. Weekblad Kempenland Info zocht de net 25-jarige PDM-coureur op in Achel waar hij met zijn vrouw Esther een onderkomen heeft gevonden op de bovenverdieping van het Achels Bouwbedrijf, op een royale steenworp van de grens.

 

(door Piet Gijsbers)

 

Hans Daams blijkt, in al zijn bescheidenheid, een vlotte prater. bij het gezellig knapperende houtvuur in de open haard doet hij zijn relaas over de ervaringen in de eerste twee jaren van zijn profloopbaan. "Na de Olympische Spelen in 1984 kwam ik via Jan Gisbers, de assistent-ploegleider van Kwantum, in die ploeg terecht. Dat eerste jaar ging het meteen al behoorlijk goed. Begin maart won ik de Omloop van de Vlaamse Ardennen, een semi-klassieker. Na mijn eerste

profseizoen zijn Esther en ik getrouwd en verhuisden we naar Hoogerheide. Daar in Wet-Brabant woonde een aantal ploegmakkers van Kwantum en ik dacht er voordeel aan te hebben om gezamenlijk met hen te kunnen trainen. Ik had dan ook hele hoge verwachtingen van mijn tweede seizoen bij de profs. die winter trainde ik hard, misschien wel te hard, denk ik nu, al zal dat nog moeten blijken. In het begin van het wegseizoen vielen de prestaties erg tegen. Eigenlijk ben ik zowat het hele vorige seizoen achter mijn vorm aan blijven hinken. Ik kwam nooit op het niveau dat ik wilde bereiken. Ploegleider Jan Raas kreeg toen ook steeds minder vertrouwen in mij. Met Jan Gisbers, die inmiddels bij PDM aan de slag was, heb ik altijd goed contact gehad. Ik heb hem gevraagd of er in zijn ploeg nog een plaats open was in het nieuwe seizoen." Door een etappezege in de Dauphiné Libéré, een van de voorbereidingswedstrijden op de Tour de France, wordt de wens van de Valkenswaardse profcoureur al in een vroeg stadium ingewilligd. Hij maakt nog wel op gepaste wijze het seizoen 1986 vol bij Kwantum, rijdt nog een goede profronde van Nederland (3e en 4e in etappes) maar wordt niet opgesteld in de selectie voor de grote najaarsklassiekers.

 

Wintersport

 

Eind september zet Daams zijn fiets een maand lang aan de kant. Het jonge paar verhuist van Hoogerheide naar Achel, een meer vertrouwde omgeving voor Esther Daams-van de Wiel in haar geboortestraat Achel-Station, ter plaatse Achel-Statie genoemd. Hans sluit zich aan bij atletiekvereniging AVV in Valkenswaard. "Even wat andere spieren in werking stellen die je bij wielrennen niet gebruikt. Anders ben je zo eenzijdig bezig. Ik houd ook wel van hardlopen. Dat

is allemaal eens wat anders, hè. Zo ben ik ook weer langzaamaan door de bossen gaan rijden en heb ik enkele crossen gereden. Met de PDM-ploeg zijn we een week op wintersport geweest in de Franse Alpen, ook al iets wat ik nooit had gedaan. Daar kreeg ik de smaak van het langlaufen te pakken en bij terugkomst ben ik nog een week met Esther naar het Sauerland geweest. Het is allemaal eens wat anders dan steeds maar met je fiets bezig zijn."

Hans Daams ziet aan het begin van het wegseizoen 1987 een groot voordeel in de toetreding tot de PDM-ploeg. "We rijden een dubbel programma en daardoor komen alle renners ook in het voorjaar goed aan bod. Heel anders dan bij Kwantum waar maar de helft van de ploeg in competitie kwam. Terwijl anderen de Ronde van de Middellandse Zee en Tirreno-Adriatico reden waas ik thuis aan het trainen. Daardoor liep ik achterstand in competitie op wat me het hele seizoen heeft opgebroken." Hij heeft zelf het gevoel dat hij beter kan dan hij tot nu toe presteerde. "De doorlopende lijn is vorig jaar even onderbroken geweest, maar dat wil ik nu zo snel mogelijk herstellen. Niet alleen voor mezelf, maar ook als eerbetoon aan Jan Gisbers die steeds vertrouwen in me hield."

 

Vervolg

 

Hoe het Hans Daams sindsdien is vergaan? Vroeg in zijn eerste seizoen bij PDM wint hij de Ronde van Friesland en het sprintklassement in de Catalaanse Week. In kleinere wedstrijden rijdt hij naar een vijftal podiumplaatsen. Een jaar later wint hij in Groot-Ammers en schrijft de Belgische Kustpijl op zijn naam. In 1988 gaat het crescendo: hij rijdt zich naar het podium in twee etappes van de Vierdaagse van Duinkerken, in de Scheldeprijs in Schoten en in de Belgische Sluitingsprijs in Putte-Kapellen. Zijn beste seizoen wordt 1989 met een dubbele zege in de Ronde van de Amerika’s. Hij wint een etappe in Venezuela en verdedigt zijn leiderstrui tegen toppers als Delgado, Roche en LeMond tot op de slotdag in Florida. Later wint hij ook nog een etappe in de Ronde van Zweden en staat daar nog twee keer als tweede op het podium. Zijn mooie resultaten hebben

uitverkiezing in de Tour de France ploeg tot gevolg. Maar vlak voor de Tour slaat het noodlot toe. Vanwege hartritmestoornissen moet Daams noodgedwongen uit competitie blijven. Daardoor ziet de Kempenaar deelname aan de Tour de France in rook vervliegen. Vanaf het ziekenhuisbed moet hij de verrichtingen van zijn ploegmakkers op de teevee volgen. Een lange periode van gedwongen

thuis zitten volgt. Hij heeft een tijd nodig om de klap te verwerken dat hij door de artsen wordt afgeraden nog langer topsport te bedrijven. “In beperkte mate kan en mag ik nog bijna alles doen. Met inspanningstesten wordt mijn fysieke conditie gepeild. Na mijn geval zijn ze voorzichtig geworden. Alle renners van de PDM-ploeg ondergaan uitgebreide testen op nieuw aangeschafte

apparatuur,” meldt hij in het voorjaar van 1990. Het kan niet voorkomen dat de Fries Johannes Draaijer plotseling aan een hartstilstand overlijdt. Een nieuwe klap voor de herstellende Daams. Voor hem is het probleem dat je als topsporter met hartritmestoornissen meteen werkloos bent. Hij moet er zijn hele wereld voor omgooien. Als afleiding gaat hij zich toeleggen op de training van de

nieuwelingen bij zijn vereniging TWC De Kempen. Later begint hij met Peter Theuns in Achel-Statie de Wielershop Achel die hij op eigen naam voortzet en die tot een goed florerende zaak is uitgebouwd. Bij de wielersport blijft de oud-Valkenswaarder betrokken nu zijn dochter Jessie in de vrouwenpelotons te vinden is.