UpToCoffee Online International

John F. Kennedylaan 9c

Postbus 177

 

5550 AD Valkenswaard

2010 Valkenswaard 

LSE team TWC De Kempen als Baby-Dump/Wilvo/Lemmens ploeg

 

De Baby-Dump/Wilvo/Lemmens ploeg die als kweekvijver voor nieuw regionaal wielertalent moet gaan fungeren met links vooraan gehurkt de betreurde Robbert de Greef die in 2019 op 27-jarige leeftijd door een hartstilstand werd getroffen tijdens het beoefenen van zijn sport in de Zeeuwse Omloop van de Braakman (foto Theo van Sambeek) 

 

Voor een goed gevulde kantine in haar vernieuwde clubgebouw presenteerde Tour- en Wielerclub De Kempen begin februari 2010 haar nieuwe wielerploeg. Een jonge ploeg vol ambitieuze beloften en elitecoureurs die niet alleen de trots van de Valkenswaardse vereniging kan wegdragen maar ook die van het districtsbestuur Zuid-Nederland en van het Wielerplatform Brabant. De Baby-Dump/Wilvo/Lemmens ploeg is een voor Noord-Brabant uniek initiatief, gevuld met voor het merendeel jonge renners in een bijzonder fris ogende groen-witte outfit. Het team moet de wielersport in het zuiden de komende jaren van nieuwe impulsen gaan voorzien. TWC De Kempen blijft daarmee een b(l)oeiende vereniging.

 

(door Piet Gijsbers) 

 

Paul Dekkers zal met zijn 25 lentes als speerpunt van de nieuwe ploeg gaan fungeren na een door lichamelijke mankementen nogal tegenvallend wegseizoen 2009. De eliterenner uit Gerwen voelt zich nu weer prima en liet dat in de eerste Veldhovense trainingsritten al tot uiting komen in de van hem bekende aanvallende rijstijl. Opvallende namen in het team zijn die van Gilles Bogers (19) uit Budel en Jeroen Dohmen (22) uit Born, beiden met een vader (John Bogers en Matthieu Dohmen) die in het verleden van zich deed spreken. Met zijn zilverkleurige raceschoentjes trok de jonge Bogers de aandacht, maar deed nog geen grote uitspraken over mogelijke prestaties in de toekomst. “ Ik doe mijn best, maar mijn vader was een echt groot talent. Of ik prof word net als pa? Natuurlijk wil elke renner dat, maar ik acht mijn kans toch maar klein.” De meeste jonge coureurs bezondigden zich niet aan grootspraak. Al liet Geldroppenaar Robbert de Greef (18), vorig jaar bij de junioren goed voor een vijftiental podiumplaatsen, duidelijk zijn ambities blijken: “Ze zullen me eraf moeten rijden, want ik ga aanklampen bij de betere coureurs.” Erik Bierens uit Duizel (19) gaat komend wegseizoen voor minimaal een top tien eindklassering in het Baby-Dump Kempenpers klassement na twaalf regionale wedstrijden. De Eindhovense microfonist Jan Peeters die de presentatie van commentaar voorzag kon niet genoeg beklemtonen dat hij de renners van de nieuwe ploeg zeker vooraan in dat klassement verwacht. Ploegleider Ruud Jansen hield daarbij nog een slag om de arm: “ Om de wedstrijdspanning niet al te zeer te beïnvloeden willen we hooguit zes of zeven renners per wedstrijd laten inschrijven.” Met naast Dohmen nog een zestal renners uit Limburg in de ploeg zal er geduchte onderlinge concurrentie kunnen ontstaan voor de deelname aan de klassiekers in onze zuidelijkste provincie. Maar het programma van de ploeg is zodanig dat er zeker voor iedere renner genoeg startgelegenheid over blijft in het grote werk. TWC De Kempen heeft in het verleden in binnen- en buitenland met klinkende prestaties van haar renners zoveel goodwill opgebouwd dat nu in meer dan vijftig grote eendaagse en meerdaagse wedstrijden gestart kan worden. Na een trainingsweek in de Franse Var begint een selectie van de groen-witten aan het wegseizoen in de Ster van Zwolle. Daarna volgen wedstrijden in België, Duitsland, Frankrijk en Luxemburg met in eigen land Olympia’s Tour als kers op de taart. ”We krijgen prachtige fietsen ter beschikking, maar de benen zullen het toch moeten doen,” aldus Ralph Gelens (20), een van de twee renners van boven de rivieren.

 

Bergeijkse signatuur 

 

Opmerkelijk is dat het nieuwe wielerteam gesponsord wordt door drie bedrijven met een Bergeijkse signatuur. De tweelingbroers John en Huub Burgmans, nu de directie van Baby-Dump vormend, reden beiden als jonge coureurs zeer verdienstelijk op een licentie bij TWC De Kempen. Oud-motorcoureur Jan Lemmens is met zijn metaalbedrijf een steunpilaar van de groen-witten, evenals zijn sportmakker Louis Vosters die niet alleen op de motor maar ook met broer Antoon op de racefiets zijn mannetje heeft gestaan en nu met Wilvo Metaalbewerking aan de weg timmert. Districtsvoorzitter Marten de Lange uit Leende uitte zijn bewondering voor het Valkenswaardse initiatief in een tijd dat ook de wielersport wat moeilijker aan de centen komt. En Wil Bellemakers uit Luyksgestel, die zich als voorzitter van het Wielerplatform Brabant inzet om de sport op het smalle zadel in eigen provincie tot ver daarbuiten te promoten, wees nog maar eens op al die nationale kampioenen die TWC De Kempen jarenlang voortbracht.

 

Interim clubvoorzitter Albert van Maasakkers maakte van de gelegenheid gebruik om de Kempener Koerier wisselbeker uit te reiken. Amateur Niels Hamers, vanwege zijn werk verhinderd, had de meeste punten in het seizoen 2009 bijeen vergaard. Ralf Hamers, de winnaar van het Baby-Dump Kempen Pers klassement, zelf als tweede geëindigd in de puntenstand van de Kempener Koerier bokaal, nam de trofee als vervanger van zijn broer in ontvangst. En nieuwelinge-dame Maud Kapteijns legde op plaats drie en daarmee op een welverdiende bloemenruiker beslag. De Valkenswaardse vereniging doet zelf ook een duit in het zakje bij de financiële ondersteuning van het nieuwe team. De aan de vereniging gelieerde Stichting Wielersport Valkenswaard wil met een structurele en professionele aanpak het nieuwe wielerproject garanderen, zodat de ploeg van 17 coureurs zich landelijk op een hoger plan kan gaan bewegen. Het team bestaat uit de 12 beloften Erik Bierens (Duizel), Melvin Bijnen (Hamont/Achel), Gilles Bogers (Budel), Ralph Gelens (Hendrik Ido Ambacht), Robbert de Greef (Geldrop), Patrick Hupkens (Maastricht), Jasper Mandjes (Koersel, België), Ritchie Motké (Beek), Enno van Os (Uden), Bruce Rayer (Venlo), de broers Geert en Harm van der Sanden (Nuland), en de elite coureurs Maarten Boonen (Harderwijk), Paul Dekkers (Gerwen), Jeroen Dohmen (Born), Thijs Droogmans (Roosteren) en Luuk Metsemakers (Neer).

 

Naschrijft:

Later zou het team zijn bestaansrecht royaal bewijzen met onder meer twee winnaars van de nationale Topcompetitie in de personen van Twan Castelijns (Hapert) en Robbert de Greef (Geldrop). Het team werd later voortgezet als Alecto Cyclingteam met in 2018 Rick Ottema (Muntendam) als eindwinnaar van de Topcompetitie.  

1990 VALKENSWAARD

JAN VAN KUIJK SLAAT DE FABRIEKSDEUREN DICHT EN

GAAT KILOMETERS MAKEN OVER DE WEGEN VAN EUROPA

 

De Amerikaanse profcoureur Andy Bishop op de behandeltafel bij Jan van Kuijk (Foto Hans van Hout)

 

IN DE KEMPISCHE SPORTWERELD KENNEN VELEN HEM: JAN VAN KUIJK, DE MASSEUR-VERZORGER VAN DE VALKENSWAARDSE VERENIGINGEN AVV EN  TWC DE KEMPEN. ATLETEN EN WIELRENNERS VERTROUWDEN DE VERZORGING VAN HUN SPIEREN JARENLANG AAN HEM TOE. EN WIE EEN BLESSURE OPLIEP BIJ DE SPORTBEOEFENING KON ALTIJD BIJ HEM TERECHT. MET INGANG VAN 1 JANUARI 1990 IS JAN VAN KUIJK VAN ZIJN HOBBY ZIJN BEROEP GAAN MAKEN EN KOOS HIJ VOOR EEN VAST DIENSTVERBAND BIJ PDM, DE WIELERPLOEG WAARIN ERIK BREUKINK IN HET NIEUWE SEIZOEN EEN VAN DE KOPMANNEN WORDT.

 

Op een van de laatste dagen van december 1989 vierde Jan van Kuijk zijn afscheid bij Philips waar hij negenendertig jaar lang werkte. Bijna 27 jaar was hij in Eindhoven werkzaam in een technisch leidinggevende functie in de machinefabriek. Zijn collega's konden niet begrijpen waarom hij op 55-jarige leeftijd nog ging verkassen. Maar de Valkenswaardse sportman in hart en nieren zag zijn kans schoon, toen men hem bij PDM een tweejarig contract als masseur-verzorger aanbood. "Voorlopig gaat PDM in elk geval drie jaar door met de sponsoring in de wielersport. Dus na twee jaar kan ik alsnog voor een jaar langer aan de slag. En dan ga ik al een heel eind op de zestig aan. Ik was uitgekeken op mijn werk binnen  vier muren en ga nu van mijn hobby mijn beroep maken."

 

JEUGDLEIDER

 

Van jongs af aan was Jan van Kuijk actief in het Valkenswaardse jeugdwerk. Tot zijn 32e jaar zat hij in de scouting. En pas daarna zocht hij zijn vertier in de wielersport. Hij beklom de racefiets en bracht het zelfs tot districtskampioen bij de veteranen. In 1972 moest hij echter door een hernia-operatie een punt zetten achter het wedstrijden rijden. Intussen was oudste zoon Ad jeugdrenner geworden bij Tour- en Wielerclub De Kempen en ging vader Jan als jeugdleider mee naar de wedstrijden. "Tien jaar lang heb ik me voor de volle 100 procent ingezet voor de jeugd van onze vereniging. Ik volgde een jeugdbegeleiderscursus van de KNWU en kwam in aanraking met een leraar lichamelijke oefening die me adviseerde om vanuit mijn interesse daarnaast een cursus sportmassage te gaan volgen. Later ben ik met rennersteams van TWC De Kempen naar allerlei wedstrijden in binnen- en buitenland geweest. Zo kwam ik weer in contact met Jan Gisbers die toentertijd de ploeg voor de 100 kilometer tijdrit trainde. Bij afwezigheid van vaste verzorger Piet Sanders in de eveneens door Gisbers geleide Jan van Erp-ploeg nam ik diens plaats waar. En later kwam ik ook regelmatig in touw toen Piet van der Kruys de taak van Gisbers bij van Erp en van Aarle overnam".

 

WEINIG NIEUWS ONDER DE ZON

 

Intussen hebben Gisbers en van der Kruys, beiden overgestapt naar PDM, al weer enkele jaren bij tijd en wijle gebruik gemaakt van de diensten van Jan van Kuijk. Het is dan ook zeker geen totaal nieuw leven waaraan de Valkenswaardse masseur-verzorger begint.

Veertien jaar lang had Jan van Kuyk ook al nauwe kontakten met sportarts Peter Jansen, die aanvankelijk als lid van TWC De Kempen aan wielerwedstrijden deelnam en vervolgens clubarts van de Valkenswaardse vereniging werd. Daarnaast kwam hij via fysiotherapeut Thieu Maenen uit Valkenswaard in contact met de Medische Wielerkring Nederland die jaarlijks een nationaal kampioenschap voor artsen, fysiotherapeuten en andere beroepsmatig in de medische wereld actieve mensen organiseert. En met Maenen ging hij diverse keren naar de Medische WK in

meerdere landen van Europa. In overleg met Jansen en Maenen legde Jan van Kuijk zich toe op de behandeling van blessures. Vooral in de atletieksport deed hij op dat gebied de nodige ervaring op. "Bij AVV hier in Valkenswaard heb ik als verzorger bijzonder veel geleerd. Tot nu toe kwam ik daar wekelijks op de trainingsavond en kon iedereen, wedstrijdloper of recreant bij me aankloppen. Voor competitiewedstrijden heb ik me nooit vastgelegd bij AVV, maar behandelde in de loop der jaren tal van blessures, altijd in overleg met dokter en fysiotherapeut. Ik heb me nooit geschaamd om bij wie dan ook om advies aan te kloppen. Wanneer ik met problemen zat bij de behandeling van een wielrenner, nam ik bijvoorbeeld telefonisch contact op met Ruud Bakker in de jaren dat die wijd en zijd befaamd was als verzorger in de ploeg van Peter Post. Als je bij zo iemand vrij aanklopt, heeft die best wel in de gaten dat je zelf ook serieus met je vak bezig bent."

 

ERVARING

 

De ervaring van Jan van Kuijk beperkt zich niet alleen tot de werkzaamheden in eigen huis en woonplaats. Zowel amateurwielrenners als wielerprofs maakten van zijn diensten gebruik. Toen een paar jaar geleden Pedro Delgado nog kopman was bij PDM, verzorgde Van Kuijk de ploeg drie weken lang in de Ronde van Spanje. En vorig jaar besteedde hij vrijwel al zijn snipperdagen aan eendagklassiekers voor de ploeg van Gisbers en van der Kruys. Hij kan haast onuitputtelijk verhalen van zijn ervaringen en ziet helemaal niet op tegen het andere levenspatroon waarvoor hij nu heeft gekozen. "Samen met Rudi Bergmans zal ik vaak op weg zijn naar en in wedstrijden in heel Europa, maar ook in andere werelddelen wanneer daar wedstrijden voor de wereldbeker worden gereden". Daags voor de start van een eendagswedstrijd is het verzorgingsteam van de wielerploeg al in de startplaats. De renners geven hun wedstrijdfietsen in handen van de mecaniciën. De verzorger deelt de kamers in en masseert 's middags de renners. De bevoorrading voor de wedstrijd wordt klaar gemaakt, soms al daags tevoren, maar bij warm weer pas in de vroege morgen van de wedstrijddag zelf. Die bevoorrading betreft niet alleen de renners, maar ook het complete begeleidingsteam in de auto's.

"In de grotere etappekoersen moet alles voor meer dagen worden meegenomen. Dan nemen we ook een wasmachine en een droger mee in onze vrachtwagen. De was doen is een kleiner probleem dan het zorgen dat ieder weer over zijn eigen kleding kan beschikken. Na de etappe komen de renners in de avonduren op de massagetafel en dan klaren we die klus met ons tweeën. Na mijn verblijf in de Ronde van Spanje verwacht ik weinig nieuws aan te treffen in de Tour de France. De tijdsduur is vrijwel even lang en dan komt het er op aan om als verzorgers de taken zo te verdelen dat alles gesmeerd loopt. De een zorgt dat in de hotels de zaken naar wens geregeld zijn, de ander is bij de etappestarts en onderweg bij de ravitaillering nodig en vangt de coureurs aan de eindstreep op. Nee, je hoeft je echt niet over de kop te werken, al maak je soms wel lange dagen. Als je de ravitaillering doet, rijd je naar de plaats waar de renners onderweg hun etenszak aangereikt krijgen en dan heb je daar even tijd om de benen te strekken. Je drinkt een kop koffie in een cafeetje in de buurt en maakt een praatje met de collega-verzorgers. Na de ravitaillering is het zaak zo snel mogelijk de aankomstplaats van de etappe op te zoeken".

  

VAAK OP WEG

 

Vandaag al vertrekt de Valkenswaardse masseur-verzorger met de PDM-wielerploeg naar Oostenrijk voor een trainingsstage in Zell am See. Daar wordt ook de ploeg voorgesteld aan de pers. Jan van Kuijk weet nog niet precies hoe hij in het voorjaarsprogramma van de ploeg is ingedeeld. Maar naar verwachting is hij begin februari al weer in Spanje en volgen daarna de Ronde van Sicilië en de Tirreno Adricatico dwars door Italië. "Tot Milaan-San Rome zal ik maar met korte tussenpozen thuis zijn, maar dat hebben mijn vrouw en ikzelf ingecalculeerd. We verplaatsen onze vakantieplannen naar het najaar en tussendoor kunnen we wellicht toch nog wel eens een weekend naar onze caravan aan zee". Zijn vrouw Tiny denkt haar dagen wel door te kunnen komen. Zij is in de loop der jaren vertrouwd geraakt met de wielersport. Hun twee dochters wonen in de naaste buurt en zijn beiden getrouwd met wielrenners die huize Van Kuijk binnenkwamen met de smoes dat ze gemasseerd wilden worden door vader Jan. Die zal ook in de toekomst klaar blijven staan voor renners en atleten voor zover dat zijn schaarse vrije tijd toelaat. 

 

Naschrift:

In 2016 overleed Jan van Kuijk op 81-jarige leeftijd.

1987 Valkenswaard koesterde weer de Tourhelden

 

(Tekst Piet Gijsbers, Foto Theo van Sambeek)

 

“Daar krijgen we Gerrit Solleveld, de man uit De Lier in het Westland, waar het leven zo goed is.” De stem van microfonist Jan Peeters

galmt door de straten van Valkenswaard. Vanaf een speciaal voor deze gelegenheid in elkaar getimmerd verrijdbaar startpodium vertrekken de renners één voor één in een korte tijdrit over het Stella Artois tijdritparcours. De handen van de toeschouwers roffelen op de reclameborden als de speaker, door de

knieën gezakt en met gebogen rug, de aankomst van Hans Daams verslaat. De

plaatselijke coureur is erop gebrand als een van de eerst gestarte renners een goede tijd op de klokken te brengen. “Jawel hoor, hij had het beloofd onder de twee minuten te blijven. Hij kent niet voor niets de weg hier zo goed. Wie duikt nog onder die tijd van één minuut en ruim 58 seconden?” De sfeer stijgt zienderogen en de spanning niet minder. Het gezellige avondje in het

uitgaanscentrum van Valkenswaard is goed op gang gekomen.

 

De Stichting Wielerevenementen heeft het programma laten openen met een criterium voor dames. Met natuurlijk als blikvangers onze nationale kampioene Mieke Havik en haar collega-Touretappe-winnares Monique Knol in het vijftigkoppige deelneemstersveld. Thea van Rijnsover, een stevig uit de kluiten gewassen Utrechtse, trekt aan het eind van de 50 kilometer koers de hoogste eer naar

zich toe. “Ik wou op dit rondje eens echt mijn conditie testen met het oog op het komende WK en ben daarom even alleen weggereden,” vertelt ze doodnuchter bij de huldiging van de beste drie.

Dan wordt het stilaan tijd voor de grote kanonnen, de mannen uit de Tour. Want daarvoor is het publiek vooral gekomen. Een twaalftal geselecteerde giganten bijt het spits af in een korte proloog. Een voltreffer, die tijdrit. Na Solleveld en Daams komt onder meer Herman Frison, een zuiderbuur die een Touretappe won, op het startpodium. “Concentratie, dames en heren, Herman weet

dat er frankskes liggen te wachten.” Adrie van der Poel wordt aangekondigd als de man in vorm. Hij legt de 1500 meter af in 1.57.30 minuut. En dan gaat onder luid gejuich en handengeroffel Joop Zoetemelk van start. Minstens evenveel kabaal staat Guido Bontempi te wachten. Niemand slaagt er nog in de tijd van nationaal kampioen Van der Poel te verbeteren. Erik Breukink niet, Laurent Fignon zelfs niet en ook niet de laat gearriveerde Bert Oosterbosch.

 

Krat bier

 

Adrie van der Poel wordt dus als eerste prof uitgebreid gehuldigd. Op de opmerking van de speaker dat rondemiss Saskia Fooy er goed uitziet, antwoordt hij heel gevat: “Net als ik.” Als beloning krijgt hij een Gouden Leeuw Rijwiel en als extraatje een krat Stella Artois. Met fiets en krat bier achterop rijdt de winnaar onder grote hilariteit van het publiek een rondje langs de tribunes. De

reclameshow volgt. Een rustpunt in het programma voor de kijkers, allerminst echter voor de speaker die de rijdende koop- en handelswaar aanprijst. Na drie ronden over het parcours maakt de reclamestoet de weg vrij voor de beste Europese wielerprofs. De ritwinnaars in de Tour, dat zijn er maar liefst acht, worden gehuldigd. En uiteraard Joop Zoetemelk ook. Hij komt voor de laatste

keer in Valkenswaard aan de start. Gezeten naast groene trui winnaar Jean-Paul van Poppel en Adrie van der Poel in het rood-wit-blauwe kampioenstricot wordt hij in een Mercedes met open dak rondgereden. Jonge belofte Erik Breukink gooit zijn bloementuil in het publiek bij het begin van de ereronde met Guido Bontempi, Nico Verhoeven, Laurent Fignon, Christophe Lavainne en Herman Frison.

 

Katapult

 

Ietwat verlaat begint dan rond de klok van 20.45 uur het Stella Artois criterium. Het publiek komt in beweging. De horeca etablissementen langs het parcours hebben niet over klandizie te klagen. Evenmin als de programmabladverkopers die sneller dan ooit door hun voorraad heen zijn. Door de luidsprekers komt een stroom van reclameboodschappen. En daar tussendoor klinkt haast onophoudelijk: “Pinda’s, popcorrèn!” De renners zijn in de slag voor de punten van de leidersprijs.

Van Poppel blijkt zijn zinnen te hebben gezet op de Gazelle racefiets van rijwielhuis Wim Kemps. De microfonist: “Sjonge jonge, alweer die Van Poppel die een punt pakt, ’t lijkt wel een katapult!” Met Breukink, Van der Poel en de Belg Ronnie Vlassaks rijdt hij enkele ronden voorop. Later doet Hans Daams een poging in het gezelschap van Verhoeven, Lavainne en Teun van Vliet. De

Valkenswaardse PDM-coureur pakt nog net een premie van 150 gulden voordat het peloton nadert. Bert Oosterbosch valt aan, houdt het vijf ronden vol. Weer Van Poppel en Lavainne, nu met Peter Stevenhaagen, Henk Lubberding en Adri van Houwelingen en weer gegrepen door de rest. De halzen van het publiek rekken als de voorrijwagen nadert. Spanning alom wie in de laatste twintig ronden nog zal ontsnappen. Groot applaus als Joop Zoetemelk tweemaal op rij een uitval doet. Elf leiders beslissen de wedstrijd. Fignon probeert het. Dan Zoetemelk en Breukink. Tenslotte weten Van der Poel en Fignon met een poging in de voorlaatste ronde de rest voor te blijven. En weer trekt Van der Poel aan het langste eind. Van Poppel wint in zijn snelle stijl de sprint voor de derde plaats.

 

Het publiek begeeft zich naar het podium waarop Vanessa haar hits ten gehore brengt. In black en white, voor velen te goed ingepakt. Het is ook nog geen echte zomeravond. De cafés en terrassen stromen nog voller. De finishentourage wordt door de mensen van Tour- en Wielerclub De Kempen weer veilig opgeborgen voor een volgende gelegenheid.  

In de Ronde van de Amerika's laat Hans Daams zich in 1989 als klassementsleider

huldigen

 

1987 Valkenswaard/Achel

Wielerprof Hans Daams ziet de toekomst zonnig in

 

Het is eind januari 1987. Hans Daams, de enige beroepsrenner in het Kempenpers gebied, is na een kortstondig uitstapje naar het West-Brabantse land teruggekeerd naar de omgeving van zijn geboorteplaats Valkenswaard. Weekblad Kempenland Info zocht de net 25-jarige PDM-coureur op in Achel waar hij met zijn vrouw Esther een onderkomen heeft gevonden op de bovenverdieping van het Achels Bouwbedrijf, op een royale steenworp van de grens.

 

(door Piet Gijsbers)

 

Hans Daams blijkt, in al zijn bescheidenheid, een vlotte prater. bij het gezellig knapperende houtvuur in de open haard doet hij zijn relaas over de ervaringen in de eerste twee jaren van zijn profloopbaan. "Na de Olympische Spelen in 1984 kwam ik via Jan Gisbers, de assistent-ploegleider van Kwantum, in die ploeg terecht. Dat eerste jaar ging het meteen al behoorlijk goed. Begin maart won ik de Omloop van de Vlaamse Ardennen, een semi-klassieker. Na mijn eerste

profseizoen zijn Esther en ik getrouwd en verhuisden we naar Hoogerheide. Daar in Wet-Brabant woonde een aantal ploegmakkers van Kwantum en ik dacht er voordeel aan te hebben om gezamenlijk met hen te kunnen trainen. Ik had dan ook hele hoge verwachtingen van mijn tweede seizoen bij de profs. die winter trainde ik hard, misschien wel te hard, denk ik nu, al zal dat nog moeten blijken. In het begin van het wegseizoen vielen de prestaties erg tegen. Eigenlijk ben ik zowat het hele vorige seizoen achter mijn vorm aan blijven hinken. Ik kwam nooit op het niveau dat ik wilde bereiken. Ploegleider Jan Raas kreeg toen ook steeds minder vertrouwen in mij. Met Jan Gisbers, die inmiddels bij PDM aan de slag was, heb ik altijd goed contact gehad. Ik heb hem gevraagd of er in zijn ploeg nog een plaats open was in het nieuwe seizoen." Door een etappezege in de Dauphiné Libéré, een van de voorbereidingswedstrijden op de Tour de France, wordt de wens van de Valkenswaardse profcoureur al in een vroeg stadium ingewilligd. Hij maakt nog wel op gepaste wijze het seizoen 1986 vol bij Kwantum, rijdt nog een goede profronde van Nederland (3e en 4e in etappes) maar wordt niet opgesteld in de selectie voor de grote najaarsklassiekers.

 

Wintersport

 

Eind september zet Daams zijn fiets een maand lang aan de kant. Het jonge paar verhuist van Hoogerheide naar Achel, een meer vertrouwde omgeving voor Esther Daams-van de Wiel in haar geboortestraat Achel-Station, ter plaatse Achel-Statie genoemd. Hans sluit zich aan bij atletiekvereniging AVV in Valkenswaard. "Even wat andere spieren in werking stellen die je bij wielrennen niet gebruikt. Anders ben je zo eenzijdig bezig. Ik houd ook wel van hardlopen. Dat

is allemaal eens wat anders, hè. Zo ben ik ook weer langzaamaan door de bossen gaan rijden en heb ik enkele crossen gereden. Met de PDM-ploeg zijn we een week op wintersport geweest in de Franse Alpen, ook al iets wat ik nooit had gedaan. Daar kreeg ik de smaak van het langlaufen te pakken en bij terugkomst ben ik nog een week met Esther naar het Sauerland geweest. Het is allemaal eens wat anders dan steeds maar met je fiets bezig zijn."

Hans Daams ziet aan het begin van het wegseizoen 1987 een groot voordeel in de toetreding tot de PDM-ploeg. "We rijden een dubbel programma en daardoor komen alle renners ook in het voorjaar goed aan bod. Heel anders dan bij Kwantum waar maar de helft van de ploeg in competitie kwam. Terwijl anderen de Ronde van de Middellandse Zee en Tirreno-Adriatico reden waas ik thuis aan het trainen. Daardoor liep ik achterstand in competitie op wat me het hele seizoen heeft opgebroken." Hij heeft zelf het gevoel dat hij beter kan dan hij tot nu toe presteerde. "De doorlopende lijn is vorig jaar even onderbroken geweest, maar dat wil ik nu zo snel mogelijk herstellen. Niet alleen voor mezelf, maar ook als eerbetoon aan Jan Gisbers die steeds vertrouwen in me hield."

 

Vervolg

 

Hoe het Hans Daams sindsdien is vergaan? Vroeg in zijn eerste seizoen bij PDM wint hij de Ronde van Friesland en het sprintklassement in de Catalaanse Week. In kleinere wedstrijden rijdt hij naar een vijftal podiumplaatsen. Een jaar later wint hij in Groot-Ammers en schrijft de Belgische Kustpijl op zijn naam. In 1988 gaat het crescendo: hij rijdt zich naar het podium in twee etappes van de Vierdaagse van Duinkerken, in de Scheldeprijs in Schoten en in de Belgische Sluitingsprijs in Putte-Kapellen. Zijn beste seizoen wordt 1989 met een dubbele zege in de Ronde van de Amerika’s. Hij wint een etappe in Venezuela en verdedigt zijn leiderstrui tegen toppers als Delgado, Roche en LeMond tot op de slotdag in Florida. Later wint hij ook nog een etappe in de Ronde van Zweden en staat daar nog twee keer als tweede op het podium. Zijn mooie resultaten hebben

uitverkiezing in de Tour de France ploeg tot gevolg. Maar vlak voor de Tour slaat het noodlot toe. Vanwege hartritmestoornissen moet Daams noodgedwongen uit competitie blijven. Daardoor ziet de Kempenaar deelname aan de Tour de France in rook vervliegen. Vanaf het ziekenhuisbed moet hij de verrichtingen van zijn ploegmakkers op de teevee volgen. Een lange periode van gedwongen

thuis zitten volgt. Hij heeft een tijd nodig om de klap te verwerken dat hij door de artsen wordt afgeraden nog langer topsport te bedrijven. “In beperkte mate kan en mag ik nog bijna alles doen. Met inspanningstesten wordt mijn fysieke conditie gepeild. Na mijn geval zijn ze voorzichtig geworden. Alle renners van de PDM-ploeg ondergaan uitgebreide testen op nieuw aangeschafte

apparatuur,” meldt hij in het voorjaar van 1990. Het kan niet voorkomen dat de Fries Johannes Draaijer plotseling aan een hartstilstand overlijdt. Een nieuwe klap voor de herstellende Daams. Voor hem is het probleem dat je als topsporter met hartritmestoornissen meteen werkloos bent. Hij moet er zijn hele wereld voor omgooien. Als afleiding gaat hij zich toeleggen op de training van de

nieuwelingen bij zijn vereniging TWC De Kempen. Later begint hij met Peter Theuns in Achel-Statie de Wielershop Achel die hij op eigen naam voortzet en die tot een goed florerende zaak is uitgebouwd. Bij de wielersport blijft de oud-Valkenswaarder betrokken nu zijn dochter Jessie in de vrouwenpelotons te vinden is.